Bankta Oturan Adam

-Çok konuşmayacağım ama: lütfen dinle

Bir çok kitap okudu, farklı seferlerde

Kendini bulduğu o sahildeki bankta toplamını bilmediği insanla konuşmadı, sadece izledi

Hiçbir şeye güvenmedi ve ona bağlanmadı

Çünkü; anne ve babasının küçük yaşta ayrılmış olması etrafına duvar örmeyi kolaylaştırmıştı

Aşka inancı elbet vardı ama hiç kimse için sabredecek zamanı olmamıştı 

Çünkü aşk ayak bağıydı onun “içinde yanan tezgahlara”, ama aşk sabretmekti

Bu durumu bir kaç cümle ile açıklamak çok zor ama aşka hep ilk defa lunaparka gitmiş bir çocuğun heyecanıyla uzaktan bakıyordu

Derdi ya "aşk kime yetmektir, kime eksilmek?"

Mutlu bir tabloya bile imrenirken kendini sorgularken bulurdu

Bunu yaparken o hep yalnızdı

İnandığı gibi eksiliyordu

Bunlardan kendini soyutlamak için hayalindeki kadınlara inandı ve onlara hep uzaktan aşık oldu. Bir anlık, çok anlık

Farklı karakterler yarattı kafasında. Farklı huy, farklı göz ekledi her hayalinde doğurduğu yeni bir kadına

Çekilebilir nazları vardı üstelik her birinin J

Doğurduğu her aşkı böyle yalnızlığına sürüklemeye başladı

"bazen içimde birisi benim peşime düşüyor, sonra arkadasındaki onun peşine ve sonra diğeri onun peşine"

Nefes nefese kaldığı o sahildeki bankta

toplamını bilmediği kadar soluklanmıştı

Ve biliyorum abarttım

Ama hepsi hayal

Tarifsiz bir kederle anlattım bunu fark ettin mi?

Hayaldi..